Spring naar content

Het jaar van de Vrijwilliger

“Vrijwilligersblog: Helpende Handen”

CMWW introduceert: de Vrijwilligersblog: Helpende Handen!

2021 is benoemd tot het Jaar van de Vrijwilliger. En dit vinden wij een uitgestreken kans om de burgers van Brunssum die als vrijwilligers aan de slag gaan weer eens een keer in het zonnetje te zetten!

Want binnen Brunssum is erg ongelofelijk veel leuk, inspirerend en mooi vrijwilligerswerk te vinden. Van het bieden van een luisterend oor, het helpen met belastinginvullingen, bestuurslid worden van een vereniging die de te gekste activiteiten bedenkt tot het verzorgen van het groen in de buurt- en speeltuinen. Overal waar je kijkt kun je de voetafdruk van die stille, maar krachtige, vrijwilligers terug vinden.

Het zijn stuk voor stuk harde werkers, ieder met een eigen verhaal achter hun keuze voor het vrijwilligerswerk. Door middel van een aantal interviews willen wij deze verhalen met jullie delen.

Daarom zou ik vooral willen zeggen: pak een kopje koffie, ga er lekker voor zitten, en lees rustig weg wat al je medebewoners in hun vrije tijd voor hun gemeenschap betekenen.

En wie weet, zit er misschien wel iets tussen wat jou ook leuk lijkt om te gaan doen…

Vrijwilligersblog 3 : Helpende Handen

Het verhaal van Elly en Margret

Het verhaal van Elly en Margret

Deze maand hebben wij onze eigen Elly en Margret, de drijvende krachten achter de vrijwilligerscentrale binnen Brunssum, aan het woord gelaten. Zij hebben wel het een en ander te vertellen over hun ervaringen met vrijwilligers en vrijwilligerswerk!

‘Het leukste is om de vrijwilligers op een plek te krijgen waar ze kunnen opbloeien en groeien.’

Hoe ziet jullie vrijwilligerswerk eruit?

Elly en Margret bemannen momenteel de vrijwilligerscentrale in Brunssum. De vrijwilligerscentrale is te vergelijken met een uitzendbureau, maar dan voor vrijwilligerswerk. Aan de ene kant plaatsen en beheren ze vrijwilligersvacatures van bedrijven en organisaties op de website van het CMWW zodat vrijwilligers die interesse erin hebben erop kunnen reageren. Daarnaast voeren ze intake gesprekken met vrijwilligers om na te gaan waar de interesses liggen. Ze bemiddelen desgewenst de vrijwilliger door te koppelen aan voor hem/haar passend vrijwilligerswerk. De reden dat ze de vrijwilligers uitnodigen voor een persoonlijke intake is belangrijk. Zo kunnen ze zien wie de vrijwilliger is en omgekeerd. De vrijwilligerscentrale is ook het ‘ doorgeefluik’ naar de organisatie toe. Tevens ook het visitekaartje voor de organisatie of instantie die om een vrijwilliger vraagt.

Elly: “Mensen komen hier vaak schouderophalend: ‘ik weet niet wat ik moet doen met mijn vrije tijd, ik ben zoekende’. Samen gaan we op zoek naar hun vaardigheden en interesses.

Het is fijn als je mensen dan weer de weg kunt wijzen naar een zinvolle invulling van hun dagen waarbij ze tegelijk iets voor anderen betekenen.”

Margret: “Daardoor voelen mensen zich weer gewaardeerd en gezien. Wij zien regelmatig mensen groeien en opbloeien door het vrijwilligerswerk! En dat is voor ons dan ook heel fijn om hieraan te mogen bijdragen.”

Elly: “ Het is wel relevant dat je de juiste keuzes maakt. Daarbij helpen en ondersteunen we de vrijwilliger. We onderzoeken samen waar interesses liggen; wat ze gedaan hebben; wat ze nou eigenlijk echt zoeken. ‘’

Margret: “En dat is eigenlijk de insteek van de vrijwilligerscentrale. Niet zomaar ‘hier is een vacature en ga maar’. Het gaat ons er juist om de mens achter de mens en de vacature achter de vacature te leren kennen en van daaruit de juiste combinatie te maken. Want ook voor de organisatie is het belangrijk een passende vrijwilliger te vinden die geschikt is voor de taken waarvoor hij/zij komt. En het leukste is om ze op een plek te krijgen waar ze kunnen opbloeien en groeien.”

Wat is de reden dat je vrijwilligerswerk bent gaan doen?

Elly: “Het contact met mensen, buiten je eigen familie en vriendenkring om.

Ik kom zelf uit de zorg, daar kwam ik heel veel verschillende mensen tegen. Dat zijn veel verschillende contacten die dan niet langdurig zijn, maar je wel alert en creatief houden. Je bent toch steeds bezig met a la minute oplossingen zoeken voor problemen en dingen regelen.

Nu ik met pensioen ben wil ik wel actief blijven. Een kopje koffie met een vriendin blijft altijd een soort van hetzelfde. En door mijn vrijwilligerswerk kom ik ook andere mensen en situaties tegen, andere ideeën, andere problemen, die mij creatief en alert houden.”

Margret: “Ja precies. Je denkvermogen blijft, je radartjes blijven draaien. Ook ik had voorheen veel verschillende contacten, ik werkte in de reisbranche. En op dat punt vullen wij [Elly en Margret] elkaar heel goed aan, omdat Elly de zorg-tak heel goed kent en ik het administratieve stuk veel meer in de vingers heb vanuit haar ervaring in de reisbranche. We hebben beiden vroeger ook veel met vrijwilligers gewerkt, veel verhalen te horen gekregen. “

Wat is de leukste herinnering die jullie ooit hebben meegemaakt hier?

Elly: ” Er zijn veel leuke herinneringen….Mensen die door ervaringen met vrijwilligerswerk hun zelfvertrouwen weer opbouwen en weer durven te solliciteren. En menigeen zien we dan ook op via deze opstap een vaste baan krijgen. Een ander verhaal waaruit blijkt dat we soms nog meer voor mensen kunnen betekenen als waar ze in eerste instantie om vragen:

Een jonge persoon die binnenkomt die vervroegd de school heeft verlaten, instabiele thuissituatie, en die dan komt vragen naar vrijwilligerswerk. We merken tijdens de gesprekken, dat er meer ondersteuning nodig is. Conclusie uit onze gezamenlijke gesprekken en acties was, dat het beter voor deze persoon zou zijn om hem eerst via het maatschappelijk werk naar Perron 045 te bemiddelen. Daar worden jongeren die dreigen te ontsporen gecoacht om hun leven op de rit te krijgen.

Uiteindelijk is betrokken persoon weer bij ons terugkomen voor vrijwilligerswerk en is toen wel op een hele goede plek geplaatst. En dat zegt zo iemand: ‘Zonder jullie was ik nooit zover gekomen….’.”

Margret: “Je ziet ze opbloeien. De eerste stap, hier binnen komen is vaak al een eerste drempel en het is positief als dat al lukt. Dat vertellen we ze ook. De vrijwilliger mag zichzelf zijn en niets moet. We lachen samen en soms huilen we samen, maar daar komen vaak mooie dingen uit. Mensen die letterlijk bevroren binnenkomen en na vijf minuten helemaal ontspannen zijn, dat vind ik heel mooi.”

Elly: “Ons werk lijkt soms heel administratief, maar zonder dat stuk mensenkennis red je het niet.

Er zit zoveel meer achter. En dat stukje is het leuke ervan. Daar krijg je de voldoening uit.

En dat geldt eigenlijk voor alle vrijwilligerswerk. Je gaat niet alleen koffie schenken bij oudere mensen, je krijgt zoveel terug. Contact, gezelligheid, dankbaarheid. Je bent ergens welkom, je wordt gezien en gehoord en gewaardeerd.

Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, er wordt wel op je gerekend, je telt mee.’’

Margret: “Er wordt ook veel minder druk uitgeoefend op een vrijwilliger dan in een baan.

Wanneer je ergens werkzaam bent, kan het gevoel ontstaan dat er niet thuishoort. Het is dan veel makkelijker voor een vrijwilliger om te stoppen. Bij een vaste baan kun je niet zomaar stoppen, je hangt toch aan een contract vast. Dat stukje ontspannen bezig zijn, dat geeft voor vrijwilligers vaak net de mogelijkheid om zich te ontplooien en te groeien. En ook vaak als eerste opstap weer naar weer een baan. Mensen die uit een burn-out komen bijvoorbeeld. Dan is beginnen met een klein stukje vrijwilligerswerk, een paar uurtjes per dag, goed om mee op te bouwen. Dat helpt ze vaak weer om later weer langzaam in een reguliere baan terug te keren.’’

‘De mooiste ervaringen zijn als mensen terugkomen en zeggen  ‘ja, zonder jullie had ik dit niet bereikt.’

Hebben jullie nog tips voor mensen die nog aan het twijfelen zijn om vrijwilligerswerk te gaan doen?

Elly: “Gewoon komen praten. Maak een afspraak of loop binnen, het is altijd vrijblijvend en er is minstens een kop koffie. Ook als je bij ons komt, er moet niets. Je kunt gewoon binnen komen om te informeren wat vrijwilligerswerk inhoudt, wat je je erbij moet voorstellen, welke mogelijkheden er zijn en we zien wel waar we op uit komen.”

Margret: “Alles is op vrijwillige basis. Als je tijdens of na het gesprek denkt: ‘dit is het toch niet’, dan even goede vrienden. Je zit nergens aan vast. ‘’

Vrijwilligersblog 2 : Helpende Handen

Het verhaal van Kelly

Vrijwilligersblog: Helpende Handen

Het verhaal van Kelly

Welkom bij de tweede uitgave van Helpende Handen! Deze keer nemen we een kijkje in het leven van Kelly. Kelly doet vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum (AZC) in Heerlen. Vanuit de Vrolijkheid draait ze mee met projecten voor jongeren die in het AZC wonen (tussen de vier en vijfentwintig jaar). De projecten zijn gebaseerd op kunst en muziek. Ze werkt per week acht uur.

Hoe ziet je vrijwilligerswerk eruit?

“Het is met name veel ondersteunen. Kinderen in de gaten houden en met ze meedoen, dat voornamelijk. De kinderen motiveren. Er zijn ook kinderen met trauma’s, dus sommige momenten zijn wat lastig en sommige kinderen hebben soms wat meer aandacht nodig. In dit werk zie je de diversiteit tussen de kinderen bij wat ze nodig hebben.”

Hoe ben je bij dit vrijwilligerswerk terecht gekomen?

“Bij mij op school kregen mensen die in het AZC woonden Nederlands-les. En iedereen was een beetje tegen hen en ik was de enige die echt met hen omging en aan hun kant stond. Dus zij hebben mij verteld over het AZC en vertelden ‘We gaan altijd naar De Vrolijkheid’. Dus ik had gevraagd wat dat was en had het zelf ook opgezocht. En zo kwam ik bij hun facebook terecht en heb ik hen een berichtje gestuurd. Maar ik was toen pas vijftien. Nog nooit met de bus gereisd, dus dat was allemaal wat lastig. Toen ik zeventien was ben ik uiteindelijk gestopt met het MBO en ben ik dezelfde week nog bij hen aan de slag gegaan als vrijwilliger. En dat doe ik nu al zo’n drieënhalf  jaar.”

‘Je kunt er zo veel leren en je kunt echt ontdekken wie je zelf bent.’

Wat vind je het allerleukste aan je werk?

“Ik denk toch wel dat iedereen gewoon samen komt. Dat er gewoon geen onderscheid wordt gemaakt tussen waar je vandaan komt, wat voor taal je spreekt. Iedereen komt gewoon samen en kunst is ook een middel om te communiceren. Dus je hoeft de taal ook niet te spreken. Ik denk dat dat wel het mooie is aan het werk.”

Heb je een voorbeeld van een project dat je uitgevoerd hebt?

“We hebben bijvoorbeeld een eigen magazine gemaakt waarin iedereen van de jongeren hun eigen verhalen konden vertellen. En ik ben nu dan ook mijn eigen project aan het leiden.”

Razend enthousiast vroegen wij Kelly natuurlijk haar project eruit ziet. Ze barst vol passie los: ‘Het is een fashion-project. Daarin wordt witte kleding bewerkt met eigen patronen van een eigen gemaakte design. Het is met name geïnspireerd door Afrikaanse stijlen, Henna of Mandala en eigenlijk is het iets wat iedereen ook gewoon kan doen. Bij het project was het ook heel mooi om te zien dat mensen begonnen en zeiden van ‘ja, ik kan niet tekenen’ en uiteindelijk waren diegenen de mensen die niet meer wilden stoppen!”

Kelly geeft aan dat haar project een groot succes is en zelfs landelijk uitgevoerd zal worden. “En nu gaat het project waarschijnlijk ook landelijk worden. Er zijn al veel AZC’s waarbij ze het Fashion-project nu ook gaan doen. En zij willen dat ik het project dan ook daar kom geven. Dus nu ben ik eigenlijk aan het werken vanuit vrijwilliger ook naar workshopleider. En dat zou betekenen dat ik dan ook in andere AZC’s aan de slag zal gaan. Op dit moment zijn er veel AZC’s die mijn projecten willen, van Drachten tot Rotterdam, echt overal!”

‘Iedereen komt gewoon samen en kunst is ook een middel om te communiceren. Je hoeft de taal niet te spreken.’

Wat is het leukste dat je hebt meegemaakt tijdens je werk?

“Wat me altijd bijblijft is van december 2018. Toen hadden we een grote groep, voornamelijk mensen uit Syrië. We hadden toen met één iemand gesproken, op het terrein, een jonge jongen, om te kijken of hij eens wilde meedoen aan onze activiteiten. ‘Neem wat vrienden mee, en kom maar eens kijken’. En even later kwam die jongen dus, met een groep van 13/14 man, allemaal Afrikaanse jongens die heel goed konden drummen. Op gegeven moment zaten we toen met veertig, bijna vijftig, man in een ruimte en iedereen was gewoon samen muziek aan het maken! En dat was op gegeven moment elke week gewoon zo. Het was een hechte groep geworden en het maakte niets uit waar je vandaan kwam. Er was zelfs een gehandicapte jongen bij die steeds in het verkeerde ritme sloeg. En toen zei iemand ‘stop’ en gingen ze erna op zijn beat af.  Dat kwam zo mooi samen.”

Heb je nog tips voor mensen die aan het twijfelen zijn of nadenken zijn over vrijwilligerswerk?

“Ik zou zeggen: vooral doen. Je kunt er zo veel uit halen, je kunt er zo veel leren en je kunt echt ontdekken wie je zelf bent. Voor mij is het echte hetgeen geweest waardoor ik gegroeid ben. Ik wilde eigenlijk gewoon een tussenjaar nemen van school en mezelf een beetje ontdekken en dat heb ik hier echt wel gewoon kunnen doen. Ik weet echt wie ik nu ben en wat ik ook wil. Ik had niet gedacht, toen ik ermee begon, dat ik bijvoorbeeld projecten door het hele land zou geven! Als je aan het werk bent en je hebt weer een dag erop zitten, dan ga je met zo’n goed gevoel naar huis. Er is geen bedrag voor te betalen eigenlijk. Gewoon al wat je met die kinderen en die jongeren doet. Je ziet gewoon hoe belangrijk ons werk is, daar wordt je constant aan herinnerd. Het is gewoon heel belangrijk, een lach op hun gezicht brengen.”

‘Bij het project was het ook heel mooi om te zien dat mensen begonnen en zeiden van ‘ja, ik kan niet tekenen’ en uiteindelijk waren diegenen de mensen die niet meer wilden stoppen!”.’

Wil je meer weten over De Vrolijkheid? Neem dan eens een kijkje op hun website: https://vrolijkheid.nl/

Vrijwilligersblog 1 : Helpende Handen

Het verhaal van Martha

Welkom bij de eerste uitgave van Helpende Handen! In deze blog zullen we je meenemen in het verhaal van Martha.

Vertel eens iets over je vrijwilligerswerk. Wat doe je zoal?

Martha voert verschillende soorten vrijwilligerswerk uit, zowel binnen als buiten het CMWW. Martha vertelt: ‘In het wijksteunpunt Noord (Distelenveld) zit ik op de administratie. Daar wordt het eten verzorgd voor de ouderen mensen die naar de Soos komen om gezellig koffie te drinken. De administratie zorgt ervoor dat alles geregeld wordt; dat de voorraad er is, drinken er is, dat de maaltijden van de deelnemers op tijd in de oven gaan.’

Martha heeft voorheen bij de receptie gewerkt op het hoofdkantoor van het CMWW. Nadat ze met pensioen is gegaan, is ze gelijk vrijwilligerswerk gaan doen: ‘Ik heb eerst op de hoofdlocatie gewerkt en daar kwamen vooral mensen met problemen. Dat is heel anders dan hoe het hier gaat. Het is een heel ander doel, maar dat maakt het ook fijn om erbij te zijn en te zorgen dat de mensen het een beetje leuk hebben. En een praatje kost niks. ’

‘Vrijwilligerswerk verrijkt je alleen maar, het levert je iets op.’

Martha geeft aan dat een groot gedeelte van haar werk ook bestaat uit een praatje maken en aandacht hebben voor de bewoners die komen. Martha vindt het tevens ook heerlijk om te kletsen en via haar vrijwilligerswerk bij de administratie kan ze deze kracht goed benutten. ‘Als je het vrijwillig doet, dan vind je het ook leuk. En dat is bij mij zo. Ik heb graag contact met mensen. Ik praat graag, dat kan ik ook niet helpen, en als mensen dat leuk vinden, dan is dat helemaal mooi.’

Doe je nog meer vrijwilligerswerk?

Martha werkt niet alleen als vrijwilligster binnen het wijksteunpunt. Nee, zij is een bezige bij die niet stil wilt zitten! Zo notuleert ze al ruim tien jaar voor de SMO-raad en neemt ze deel aan diens vergaderingen. Daarnaast heeft ze ook nog werkzaamheden op het hoofdkantoor van het CMWW, bij de administratie. ‘Voor jezelf is het gewoon fijn om te doen. Je blijft onder de mensen, je blijft bezig, je verstand blijft doorgaan. En vooral nu, nu je helemaal niet veel kan doen.’
Ze geeft aan dat ze het fijn vindt om structuur te hebben nu ze met pensioen is. ‘Het is gewoon leuk om iets te blijven doen, en het is ook goed voor je, denk ik, om bezig te blijven. Het geeft je ook weer energie.”

‘Als je het vrijwillig doet, dan vind je het ook leuk.’

Wat is het leukste wat je ooit in je vrijwilligerswerk hebt meegemaakt?

Op deze vraag barsten de verhalen los. Er is zoveel te vertellen, dat ze niet één verhaal kan uitkiezen. Martha heeft dus veel verhalen met ons gedeeld en wij zullen er uiteraard ook een met jullie delen.
Martha heeft ook nog een tijd terug vrijwilligerswerk gedaan bij Vluchtelingenwerk in Heerlen. ‘Ik las dat ze op zoek waren naar een taalcoach, dus ik ben er op afgestapt. Het is een van de leukste dingen die ik gedaan heb, want je komt bij de mensen thuis. Ik ging bij een Marokkaanse mevrouw op huisbezoek, daar heb ik nog steeds contact mee. En het leukste daar vond ik dat als ik daar was dan maakte ze me altijd verse muntthee. Ze ging de tuin in, met een bos munt kwam ze naar binnen van “zal ik jou eens lekker thee maken?” Nou, ondertussen lekker kletsen en dan maakte zij de thee. Maar we waren met zijn tweeën. Toch zette ze 3 kopjes klaar. Dus ik vroeg “Komt er nog iemand?”. “Nee,” zei ze, “maar misschien komt er nog iemand! Stel er belt iemand aan, dan kan ik zeggen “Je kopje staat al klaar, kom maar zitten”. Nou daar kunnen we wat van leren, die gastvrijheid.’

‘Een praatje dat kost niks.’

En Martha, heb je nog gouden tips voor mensen die op zoek zijn naar vrijwilligerswerk of erover twijfelen?

Martha’s antwoord luidt als volgt: ‘Je moet het altijd proberen. Want er is niets zo leuk als te proberen. Misschien zijn er dingen die je niet liggen, dat kan, maar ik zou altijd de tip willen geven dat je het gewoon moet doen. Je verreikt jezelf ermee, vind ik, je leert er zoveel van. Je blijft een schakel en je bent nog nodig. Nu ben ik klaar met werken, en nu ben ik niet meer nodig, snap je? Je wilt nog nodig zijn, ergens bij horen. En je doet iets wat je gewoon leuk vind. Je krijgt er niet minder inkomen door of zoiets, het verrijkt je alleen maar, levert je iets op. Dus ik zou iedereen ook aanraden om vrijwilligerswerk te doen. Je krijgt er zoveel voor terug; nieuwe mensen, nieuwe kennis, leuke dingen gaan doen.’